Menu Close

Beukhaag geplant, ondanks roerige tijden

Beukhaag
Soms gebeurt er ineens zoveel dat het bijna niet te verhappen is. De afgelopen dagen was het weer eens zover…

Dinsdag had ik ‘s morgens een afspraak voor een eerste voedingsconsult met een nieuwe klant. Een man die uiterst gemotiveerd is om af te vallen, maar wel een stok achter de deur nodig heeft. Ik ben die stok. We hebben 2 uur gesproken en hij ging blij en een hoop wijzer de deur uit. Over 2 weken spreken we elkaar weer en in de tussentijd heeft hij een aantal opdrachten van me gekregen voor het veranderen van zijn voedingspatroon.

Dit soort gesprekken vind ik heerlijk om te voeren. Om iemand te inspireren om anders met voeding om te gaan en het avontuur op te zoeken. Ik krijg daar heel veel energie van en ging ‘s middags met dat gevoel aan het werk in de werkplaats.

In de werkplaats restaureren Benno en ik in opdracht van klanten oldtimers. Afhankelijk van het soort projecten dat er staat, en de fase waarin deze verkeren, werk ik een of meer dagen mee. En daarnaast doe ik de administratie, correspondentie en het andere werk dat “overhead” heet. Dinsdagmiddag ben ik verder gegaan met het afbijten en -krabben van de lak van het kofferbakdeksel van de Peugeot 504 cabriolet. Terwijl het afbijtmiddel inwerkte probeerde ik het straalgrit uit de carrosserie van diezelfde auto te verwijderen.

Daarbij heb ik aan het eind van de middag een inschattingsfoutje gemaakt waardoor ik keihard met mijn hoofd op de punt van de zetbank knalde. Het bloedde flink en binnen een kwartier werd ik hartstikke beroerd en ellendig. Het was inmiddels half 6, dus de huisarts in de wijk was al weg, en dus zijn we naar de huisartsenpost in het ziekenhuis gegaan.

Ik had mijn telefoon wel bij me, maar ik had hem stil gezet. Benno was dat vergeten, en juist toen we bij de dienstdoende huisarts binnen waren ging zijn telefoon. Het was mijn broer Joost. Hij heeft het gesprek weggedrukt, en ik was gelukkig zo’n eind van de wereld dat het feit dat mijn broer mijn man belde me niet eens verontrustte.

Mijn hoofdwond valt mee. Mijn bloeddruk was erg laag (105 over 65), waarschijnlijk verkeerde ik in een lichte shock en was ik daarom ook zo beroerd geweest. Toen we de huisartsenpost weer verlieten voelde ik me weer wat beter en toen realiseerde ik me dat het telefoontje van Joost aan Benno hoogstwaarschijnlijk betekende dat er iets met mijn moeder was gebeurd.

In de auto hebben we Joost gebeld. Het bleek dat mijn moeder was gevallen en haar arm heeft gebroken. SHIT!!! Mijn moeder is 81 en woont helemaal alleen…. Joost had al besloten om naar mijn moeder te gaan; hij woont het dichtst bij. Hij zou ook blijven slapen en haar ‘s morgens op gang helpen, maar hij kon niet blijven. Ik ben bij thuiskomst onmiddellijk van alles gaan organiseren om de volgende dag naar mijn moeder toe te kunnen gaan.

Dat had nog wel wat voeten in de aarde. Ik moest echt eerst de facturen van de afgelopen maand maken, en de boompjes voor de beukhaag waren gearriveerd en moesten de grond in. Dus dat heb ik woensdagochtend eerst “nog even” gedaan, en daarna heeft een behulpzame plaatsgenote me naar het station in Oldenzaal gebracht. Twee uur later was ik in het station van Oss, en van daaraf is het een goed kwartier lopen naar het huis van mijn moeder.

Mijn moeder
Mijn moeder is heel hard gevallen. Ze heeft haar linker arm gebroken en haar hoofd en handen geschaafd. Deze foto is van vanmorgen. Gelukkig zijn het maar schaafwonden.
Het gaat naar omstandigheden goed met haar, maar ze kan absoluut niet alleen thuis zijn, want ze kan bijna niks zelf. De pijnstillers werken goed maar maken haar ook een beetje duizelig en wazig, en ze is vreselijk snel moe. Vanmorgen heb ik haar geholpen met opstaan, douchen, afdrogen en aankleden, en daarvan is ze behoorlijk uitgeput.

Thuiszorg blijkt niet echt een optie. Twee keer per dag, met opstaan en naar bed gaan, is wel te regelen, maar volgens de huisarts is meer bijna niet te organiseren. Dus dat is gewoon geen optie. Ze zou naar een zogenaamd zorghotel kunnen gaan. Maar dat vind ik zo’n treurig idee… Ik verkeer in de gelukkige omstandigheden dat ik voor haar kan zorgen, dus dat ga ik doen. Ik neem haar vandaag mee naar huis, met haar autootje. Mijn zus (uit Frankrijk) komt volgende week vrijdag. Dan breng ik mijn moeder weer naar huis en draag de zorg over aan mijn zus. Met z’n allen mantelzorgen we mijn moeder er weer bovenop.

Wat mij zeer verbaast (en verontrust) is dat men vrijdag in het ziekenhuis niet heeft geinformeerd naar de leefomstandigheden van mijn moeder. Ze hebben een vrouw van 81 met een gebroken arm die absoluut niet voor zichzelf kan zorgen, gewoon naar huis gestuurd. De buurman heeft haar opgehaald. Vanuit het ziekenhuis heeft niemand aan haar gevraagd of ze thuis wel verzorgd zou zijn. Zover is het dus al gekomen met de zorg in Nederland…

2 Comments

  1. Judy

    Dat is een fikse tegenvaller voor jullie: heb jij geen last meer van je hoofd? Hoofdpijn of duizelig? Pas je ook goed op jezelf?! Heel veel sterkte met en voor je moeder! xxx

    • Karen Drost

      Hoi Judy, dank je wel voor je zorgen. Ik heb gelukkig niks overgehouden aan mijn aanvaring met de zetbank. Klein deukje in m’n hoofd en ook maar een heel klein wondje. Gelukkig geen hersenschudding. Een geluk bij een ongeluk, want nu kan ik voor mijn moeder zorgen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *