Menu Close

Druppel op een gloeiende plaat?

We weten allemaal dat er nogal wat dingen zijn in onze samenleving die in de toekomst voor grote problemen gaan zorgen, of dat nu al doen. Kijk bijvoorbeeld naar de manier waarop wij dieren houden voor onze consumptie: de bio industrie. Die dieren lijden verschrikkelijk met als enige motief goedkoop vlees, goedkope eieren, goedkope melk, etc.

Als het onderwerp ter sprake komt zijn de meeste mensen het erover eens dat het afschuwelijk is om zo te moeten leven, en dat ze liever zouden zien dat dat anders was. Dat die dieren een fijn leven zouden hebben waarin ze gelukkig zijn. Daar komt het op neer.

Maar als je dan komt te spreken over wat je zou kunnen doen om dat doel te bereiken, dan gebeurt er heel vaak iets dat mij verbaast. Voor mij is het namelijk heel logisch om te besluiten om geen produkten uit de bio industrie te kopen en daarmee aan te geven dat ik er part noch deel aan wil hebben. Maar als je dat dan zegt, dan zeggen mensen dat dat geen zin heeft. Want het is een druppel op een gloeiende plaat.

Stel je echter voor dat iedereen die tegen de bio industrie is besluit om vanaf nu geen produkten uit die industrie meer te kopen. Hoe lang denk je dat de bio industrie dan nog bestaat? Dan komt men met de het weinig (niet) overtuigende “argument”: “dat is toch niet haalbaar”. O? En waarom dan niet? Dit is een impasse waar ik niet uit kom.

Eigen verantwoordelijkheid

Het heeft, vrees ik, ook erg veel te maken met gemakzucht. Met het uit handen geven van je eigen verantwoordelijkheid. De overheid moet het maar oplossen. En als de overheid dan maatregelen neemt, dan klaagt men steen en been. Dat het allemaal zo duur is, en dat we er moeite voor moeten doen. (Denk aan bijvoorbeeld aan afvalscheiding.)

Wat weerhoudt mensen er toch van om hun eigen verantwoordelijkheid te nemen? Gemakzucht? Gebrek aan geloof in de macht van de consument? Wat houdt je tegen?